Jólaklippingin

Mamma mín fór í klippingu rétt fyrir jólin og samþykkti að leyfa hárgreiðslukonunni að "ýta aðeins undir rauða litinn". Svo hárgreiðslukonan bara valdi litina og litaði hárið á mömmu. Og það er skemmst frá því að segja að ég fékk hláturskast þegar hún kom að sækja mig í skólann. Ég hló og hló og kom ekki upp orði í langan tíma. Svo loksins þegar ég var aðeins farin að jafna mig þá spurði mamma hvort hún væri ekki fín, "nei þú ert fyndin" sagði ég bara. Svo fór hún að sækja Guðmund Stein og hann var bara alls ekkert viss um að þetta væri rétt mamma, hann kom til hennar með hálfgerðum semingi og þegar hann var kominn í fangið á henni leit hann aftur á fóstrurnar sínar til að gá hvort þetta væri örugglega rétt, hvort hann ætti örugglega að fara heim með þessari konu. Liturinn var sem sagt vel dökk rauður og mikil breyting á mömmu okkar. En núna þegar við erum öll búin að venjast þessu þá finnst okkur þetta bara mjög fínt :-)

Jólakveðja

Kæru vinir, frændur og frænkur, afar og ömmur og allir aðrir. Sökum ýmissa tölvutengdra vandamála á heimili tölvunarfræðinganna tveggja varð ekkert úr sendingu jólakorta þetta árið. Í staðinn kemur jólakveðjan hér í þetta sinn (og Guðmundur Steinn ætlar líka að senda jólakveðju).

Þetta er búið að vera skemmtilegt og viðburðaríkt ár hjá mér eins og fleirum í fjölskyldunni. Ég byrjaði í skóla, Barnaskóla Hjallastefnunnar, og ég byrjaði líka að læra á selló. Ég fór til Þýskalands að hitta ættingja og til Svíþjóðar að heimsækja Sunnu og Magga og líurnar litlu tvær (Emilíu og Júlíu). Svo fór ég í margar skemmtilegar heimsóknir, hélt veislur og margt fleira. Ég sendi hoppandi og skoppandi jólakveðjur til ykkar allra með kærum þökkum fyrir góðar stundir á árinu. Ég hlakka til að heimsækja ykkur flest sem fyrst og helst fá að gista, það finnst mér skemmtilegast.

Jólakossar og knús frá Rósu Elísabetu og fjölskyldu

Upprennandi sellósnillingur

Í dag spilaði ég í fyrsta skipti á sellóið mitt á tónleikum. Það gekk mjög vel hjá okkur, við spiluðum Löggan segir stopp stopp og Risakóngur Ragnar og spiluðum alveg eins og englar. Ég var bara pínu súr að fá ekki að spila meira. En ég jafnaði mig nú fljótt á því. Á eftir var svo jólaball og það kom jólasveinn og allt. Ég var aldeilis ekki feimin við hann eins og ég var nú stundum í gamla daga, hann meira að segja tók mig í fangið og sýndi öllum að ég væri með stjörnur í augunum af því ég er búin að vera svo stillt og góð (eins gott að hann veit greinilega ekki alveg allt... ;-) jújú, ég er alltaf mjög stillt og góð). Svo dönsuðum við í kringum jólatré og fengum kökur. Heldur betur var þetta flott.

KK

Ein lítil saga af mér, ég spurði mömmu hver væri að syngja lagið í útvarpinu. Mamma sagði, "hann er kallaður KK en hann heitir Kristján Kristjánsson". "Er hann kallaður KK?", spurði ég, það fannst mér skrítið. "Segir mamma hans þá svona, KK, komdu inn að borða..."

Svíþjóðarferð

Jæja gott fólk. Það verður nú að segjast að eini gallinn við nýju vinnuna hennar mömmu er hvað hún hefur lítinn tíma. Það eina sem hún gerir er að vinna, sofa og sinna okkur systkinunum. Allt annað situr á hakanum, eins og til dæmis að skrifa á síðurnar okkar og fara í gegnum myndir. En við tókum okkur smá frí um síðustu helgi og fórum í heimsókn á Gamla Brómsteinsveginn að hitta nýju frænkuna okkar og auðvitað ekki síður stóru systur hennar og foreldra. Það var nú aldeilis dandalafín ferð. Við fórum að skoða húsið hennar Línu og þakið hans Kalla á þakinu í Junibacken, skoðuðum Vasa safnið og skemmtum okkur ótrúlega vel við að fikta í alls kyns tilraunum í Tom Tits Experiment (þetta er ekki dónalegt Tits heldur sænskt). Þetta var allt saman alveg stórkostlega skemmtilegt og okkur systkinunum finnst Svíþjóð alveg frábært land.

Til viðbótar við þetta höfðum við það ósköp gott hjá Sunnu og Magga, ég fór út á róló með Sunnu og Júlíu, við bökuðum piparkökur, lékum okkur öll saman, við Júlía vorum duglegar að lita og hlusta á tónlist saman, og við Sigurður Pétur náðum að búa til snjókarl í garðinum. Við þökkum höfðingjunum á Gamla Brómsteins kærlega fyrir okkur og hlökkum mikið til að hitta þau aftur eftir tvær vikur hérna á Íslandi.

Nú, það fór hins vegar verr með heimferðina. Það byrjaði á því að mamma fékk gubbupest nóttina áður en við fórum. Hún hélt samt að þetta yrði allt í lagi og við komum okkur öll út á flugvöll, mamma frekar drusluleg. Inni á flugvellinum byrjaði ég síðan að gubba, og Sigurður Pétur byrjaði í flugvélinni. Guðmundur Steinn var hins vegar eldhress allan tímann og harðneitaði að sofa í flugvélinni. Þetta var því ansi skrautlegt ferðalag og við vorum mikið fegin þegar það var búið.

Vangaveltur

Þegar ég var lítil fundust mér svona tómatabrandarar fyndnir. Það eru sko svona brandarar um tómata sem voru að labba yfir götuna og svo var keyrt yfir þá. En núna finnst mér þetta ekkert fyndið því þeir myndu bara slasast, eins og Gabríel þegar það var keyrt á hann.

En fimleikakennarinn minn, hún var einu sinni í landsliðinu í fimleikum, af því að hún var alltaf svo þögul á æfingum.

Slasaður sellósnillingur

Á föstudaginn var ég að fara handahlaup í skólanum og rakst með fótinn í ofn. Ég fékk mjög hræðilegt sár, það var sko þannig að skinnið var út úr mér og kjötið líka! (Innskot frá mömmu: þetta var smá skeina, þurfti varla plástur).

Í gær fór ég í fyrsta skipti í hóptíma í selló, það var mjög skemmtilegt og ég var mjög dugleg. Við hrærðum í potti með boganum, gerðum þvottavél og rakettur. Svo spiluðum við Löggan segir stopp, stopp, Fá epli, Risakóngur Ragnar og Pínulitlar piparkökur. Mér fer mjög hratt fram á sellóið, enda er ég yfirleitt dugleg að æfa mig.

Sund og slys

Í gær var ég búin að vinna mér inn 10 broskalla fyrir að vera dugleg að æfa mig á sellóið og fékk þess vegna að fara í sund með mömmu. Við fórum í Árbæjarlaugina og á leiðinni kannaðist ég alveg við mig og var að rifja upp þegar ég fór í Árbæinn með Kristínu Kolku vinkonu minni í fyrrasumar. Þegar við vorum síðan búnar að vera dálitla stund í sundinu, hvern hittum við þá nema Kristínu Kolku! Það voru sko fagnaðarfundir, við lékum okkur saman góða stund og fórum óteljandi ferðir í rennibrautina. Það var ótrúlega skemmtilegt.

Þegar við mamma vorum síðan að klæða okkur sá mamma að pabbi var búinn að reyna að hringja í okkur svo hún hringdi í hann til baka. Þá sagði hann að það hefði verið keyrt á Gabríel og hann væri slasaður. Grey Gabríel, okkur mömmu dauðbrá og við brunuðum heim eins hratt og við máttum. Gabríel kom á móti okkur og fagnaði okkur þegar við komum heim, og hann gat alveg labbað, en hann var samt með slæmt sár á einum fætinum svo að mamma fór með hann til dýralæknisins. Læknirinn tók mynd af fætinum hans en hann var sem betur ekki brotinn. Svo setti læknirinn umbúðir og gaf honum sýklalyf og verkjalyf. Vonandi grær þetta vel, grey óþekki hundurinn okkar.

Veisluhöld

Þá er heldur betur búið að halda upp á afmælið mitt. Í gær komu vinkonur mínar úr skólanum og við héldum fiðrildaveislu með fiðrildaskrauti, fiðrildatattúi og fiðrildaköku. Það var mjög gaman, nema mér fannst pínu erfitt að stelpurnar skyldu ekki gera allt eins og ég vildi. En svo jafnaði ég mig alveg og ég var mjög ánægð með veisluna.

Í dag kom svo öll fjölskyldan og hélt upp á bæði afmælið mitt og afmælið hans Nonna frænda. Mamma gerði Hello Kitty köku handa mér fyrir þá veislu, enda er ég mjög hrifin af Hello Kitty þessa dagana. Ég fékk einmitt Hello Kitty dagbók í afmælisgjöf í gær og skrifaði í hana: "Kæra dabók í dag var amæli ða komu flt af gestum" og svo á aðra blaðsíðu þetta: "Á morgun er anað afmli"

Og hérna sjáið þið mig svo brosa mínu blíðasta afmælisbrosi, á meðan Gabríel stendur vörð í stofuglugganum fyrir aftan mig. Þetta voru frábær afmæli og ég er alsæl með gjafirnar og veislurnar og alla skemmtunina.

Ekki snillingur

Mamma kallaði mig snilling áðan. Ég leiðrétti hana snarlega og sagði að ég væri ekkert snillingur, ég hefði til dæmis ekki fundið upp símann. Um daginn var mamma að tala við Sunnu frænku í símann og sagði mér seinna að hún hefði beðið að heilsa. Ég skildi ekki alveg hvað þýddi, en svo fattaði ég það, "já sendi hún broskall" sagði ég.

Ömurlegt

Ég ætlaði að halda fínu fiðrildaveisluna mína í dag, við mamma vorum búnar að skreyta ótrúlega flotta fiðrildaköku og ég var búin að blása upp fullt af blöðrum og allt orðið svo fallegt og fínt. Og svo er ég komin með gubbupest :-( Ég var ömurlega fúl yfir að þurfa að fresta veislunni, en það eru allir í fjölskyldunni búnir að lofa að vera góðir við mig í dag og leika við mig, og við ætlum að borða fiðrildakökuna saman og svo búum við til nýja fiðrildaköku fyrir næsta laugardag því þá ætla ég að hafa veisluna sem átti að vera í dag.

Fimm ára!

Hvorki meira né minna en fimm ára er ég orðin, húrra fyrir mér! Ég byrjaði daginn á því að láta syngja fyrir mig afmælissönginn og svo föndraði ég mér afmæliskórónu. Ég fékk líka að leita að einum litlum pakka, og var afskaplega ánægð með tröllasögudiskinn sem mig var búið að langa mikið í. Svo fór ég með kórónuna mína á höfðinu í sellótíma og sellókennarinn spilaði afmælissönginn fyrir mig. Mamma brunaði síðan með mig í skólann og þar var beðið eftir mér til að fara að baka afmæliskökuna.

Eftir skóla fékk ég að leita að fleiri pökkum og svo komu amma og afi með ennþá fleiri pakka og meira að segja líka pakka frá Sunnu og fjölskyldu og Þórði. Svo ég fékk fullt af pökkum til að opna, og ég var alveg sérlega ánægð með gjafirnar, takk fyrir mig allir saman!

Næstu tvo sunnudaga ætla ég svo að halda veislur, það verður fjör. Ég er búin að vera að skipuleggja í um það bil ellefu mánuði, ég ætla nefnilega að hafa fiðrildaveislu fyrir vinkonur mínar og mamma bara vonar að veislan sú eigi eftir að standa undir væntingum.

Já svo er það nú annað í stórfréttum að ég er búin að eignast tvær litlar frænkur, eina fékk ég í afmælisgjöf sem er ömmustelpa hennar Ástu frænku og svo er hún litla krúttmús frænka mín sem fæddist í Svíþjóð síðasta miðvikudag. Svo nú er Júlía orðin stóra systir, eins og ég. Mér finnst það dálítið skrítið því hún er eiginlega bara litla barn. Sunna á eiginlega tvö litlu börn núna.

Speki

Á laugardögum er ekki leikskóli og skóli, þá er frí svo maður geti þvegið fötin og svoleiðis.

Maður á að taka tillit til annarra. Mér finnst mamma stundum ekki taka nógu mikið tillit til mín þegar hún leyfir mér ekki eitthvað. Mömmur eiga að taka tillit til barnanna sinna. Ég fylgist líka vel með í umferðinni hvaða bílar eru að taka tillit til annarra og hverjir ekki.

Ég er byrjuð í sellótímum og búin að fá lánað selló. Ég er mjög spennt yfir þessu og vil helst fá að spila með sprotanum (boganum). Enn sem komið er er ég þó eiginlega bara búin að læra að standa bein, hneigja mig, sitja bein og sitja með sellóið. Ég hlakka mikið til að læra meira og fara að spila fallega tónlist.

Æðislegt

Það er svo gaman í skólanum, oftast þegar pabbi og mamma spyrja hvernig dagurinn hafi verið þá svara ég, það var æðislegt! Stundum segi ég reyndar að það hafi verið hundleiðinlegt og ég hati skólann, en þá er það yfirleitt af því að ég er eitthvað pirruð út í Guðmund Stein eða Gabríel. Svo hálfri mínútu seinna er það gleymt og þá var dagurinn aftur æðislegur. Í dag ætlar mamma hennar Kristínar Kolku vinkonu minnar að sækja okkur báðar og ég fæ að fara með þeim heim. Ég hlakka mikið til, það er svo langt síðan við höfum leikið saman, hún er bara nýkomin aftur úr sumarfríi. Ég er búin að brýna það vel og vandlega fyrir mömmu að hún eigi alls ekki að sækja mig.

Skólastúlka

Og þá var loksins komið að því, eftir allt þetta sumarfrí, að ég byrjaði í skóla. Ég var búin að bíða lengi eftir þessum degi og síðustu dagana hérna heima áður en skólinn byrjaði var ég orðin mjög óþreyjufull. Mamma keyrði mig í skólann fyrsta daginn, ég byrjaði á því að fá skólaföt og skipta um föt því mér fannst ekki koma til greina að vera í öðru en skólafötum í skólanum. Svo bara dreif ég mig inn og fór að borða morgunmat, mundi varla eftir því að kveðja mömmu einu sinni. Dagurinn gekk mjög vel og ég var ánægð og upp með mér að vera orðin Barnaskólastúlka. Ég var nú samt dálítið lúin þegar ég kom heim og í smástund þurfti ég að sitja í mömmufangi og gráta svolítið. Eiginlega ekki yfir neinu sérstöku, ég var bara svona aum og lítil í mér í spennufallinu. En svo jafnaði ég mig alveg og daginn eftir var ég spennt og kát að fara í skólabílinn og kom svo heim með honum aftur í lok dagsins. Mikið fannst mömmu ég vera orðin stór og dugleg stúlka.

Pabbi er í útlöndum að vinna. Í skólanum í dag skrifaði ég honum bréf og bað mömmu að fara með það á pósthúsið. Það er sko ekki hægt að senda það í tölvunni því það er búið að skrifa það á blað. Pabbi reyndar kemur heim á morgun, en bréfið á samt fyrst að fara til hans fyrst. Það er svona:
Elsku pabi ég vona að ðú komi heim frá Rósu knús go kosar

Síðasti kafli í sumarfríinu

Við enduðum sumarfríið á því að fara í Víðihlíð í nokkra daga. Það var mjög notalegt eins og alltaf, og alltaf jafn gaman að þvælast um móana, finna krækiber og fjallagrös og lúpínufræ til að borða, gleym-mér-eiar (hvernig skrifar maður það eiginlega? ekki eyjar...) til að líma á sig, greinar, spýtur, steina og alls kyns gersemar. Eins og oft áður skoðuðum við þjóðveldisbæinn og Hjálparfoss, fórum í sund í Reykholti og borðuðum ís í Árnesi. Við stóru systkinin fengum að fara á hestbak á Hestakránni og ég fékk að fara heillangt út fyrir gerðið, þó ég sé bara fjögurra ára. Mamma sagði að ég hefði fengið að fara eins langt og átta ára! Sigurður fékk samt að fara aðeins lengra, enda er hann tíu ára og búinn að fara á tvö hestanámskeið.

Eftir allt þetta sumarfrí var síðan alveg ágætt að koma heim og slappa af. Þegar við vorum búin að vera heima í svona tvo-þrjá daga tók ég upp á því að skríða upp í rúm undir hádegið og leggja mig í svona klukkutíma. Ég var greinilega orðin dálítið þreytt eftir allt fjörið í fríinu.

Áfram um sumarfríið

Jæja, næsta verkefni í sumarfríinu var að fara til Þýskalands. Það var nú ekki lítið sem við systkinin vorum búin að bíða eftir því, og við áttum í smá vandræðum með að fara að sofa nóttina áður. Við áttum hins vegar ekkert erfitt með að vakna um miðja nótt og drífa okkur út á flugvöllinn. Þetta var allt svo ótrúlega spennandi, við sváfum ekkert í flugvélinni og heldur ekkert í bílaleigubílnum á leiðinni í húsið. Ég átti kannski smá erfitt með skapið mitt, og fékk til dæmis dálítið mikið brjálæðiskast yfir helvítis ógeðslega smábarnastólnum sem ég átti að sitja í. Svo kom í ljós að hann var hvort sem er of lítill, svo ég fékk sem betur fer sessu í staðinn. Þegar við komum síðan í húsið hittum við Silju frænku og alla frændurna og ég var aldeilis ekki á því að ég væri neitt þreytt, ónei alls ekki! Ég vildi endilega fara út að leika og var í miklu fjöri alveg fram á kvöld, þá loksins samþykkti ég að leggjast út af og ég held ég hafi verið sofnuð áður en ég var búin að loka augunum.

Nú, svo var náttúrulega bara endalaust fjör hjá okkur. Við hittum ættingja okkar í Þýskalandi á veitingastað í kastala, við krakkarnir lékum okkur í kastalanum og fórum margar ferðir upp í turninn, ótrúlega spennandi og skemmtilegt. Við fórum líka í siglingu á ánni Neckar sem rann þarna um, skoðuðum húsið þar sem amma Gisela átti heima, fórum í tívolí, sundlaugagarð, dýragarð, og náttúrulega lékum okkur saman frændsystkinin.

Síðustu nóttina voru allir farnir nema við fjölskyldan og afi Jón, og þá gistum við í kastalanum sem var rétt hjá okkur. Það var mjög spennandi og ævintýralegt. Við löbbuðum niður í þorpið, sem var mjög erfitt, það voru eitthvað yfir hundrað tröppur (ég taldi þær allar en við mamma erum búnar að gleyma tölunni). Við höfðum ætlað að kíkja í búðir en þetta var pínulítið þorp og allar búðir voru lokaðar á laugardegi. Svo kom allt í einu hellidemba svo þá flýðum við inn á næsta kaffihús og fengum okkur ís. Svo þrömmuðum við upp allar tröppurnar aftur, mamma og pabbi með Guðmund Stein í kerrunni á milli sín. Það var ekki auðvelt.

Við fórum svo í flugvélina heim seint um kvöld. Þá vorum við orðin frekar lúin og alveg til í að leggja okkur, Guðmundur Steinn sofnaði áður en vélin var komin á loft en ég skoðaði litabókina sem ég fékk og borðaði matinn hans Guðmundar Steins, bað svo um teppi og steinsofnaði á stundinni. Það var síðan ósköp notalegt að koma heim og leggjast í rúmið sitt.

Sumarfríið

Þá er þessu sumarfríi um það bil að ljúka, og loksins loksins fæ ég að fara í Barnaskólann. Ég byrja á mánudaginn, ekki á morgun heldur hinn, og hlakka mikið til að byrja í skólanum og hitta allar vinkonur mínar aftur.


Við erum búin að þvælast ýmislegt í fríinu. Við byrjuðum á því að skella okkur í útilegu vestur á Skarðsströnd. Það var dálítið langt að keyra og tók langan tíma að finna stað til að tjalda á. Ég var orðin dauðþreytt á þessu þegar við loksins komumst í tjaldið seint um kvöld, og um nóttina hélt mig áfram að dreyma um þetta vesen svo ég kvartaði upp úr svefni, "ég nenni ekki að bíða svona lengi!". Við höfðum það annars mjög fínt í tjaldinu, skoðuðum okkur um á svæðinu, fórum í sund og svona þetta hefðbundna. Við fórum líka í siglingu og gönguferð um Skáleyjar með leiðsögn, það var mjög skemmtilegt. Við enduðum svo útileguna á að koma við á víkingabænum að Eiríksstöðum og það fannst okkur systkinunum alveg frábært. Við fengum meira að segja að kaupa víkingadót, sem var nú eiginlega toppurinn.


Og þetta var fyrsta vers, meira síðar þar sem við Guðmundur Steinn nennum ekki að leyfa mömmu að vera í tölvunni lengur.

Heimspekilegar umræður við kvöldmatarborðið

Sigurður Pétur: Ég veit hvað er erfið spurning. Hvernig skapaðist heimurinn.
Rósa Elísabet: Það er nú ekki erfitt. Hver skapaði heiminn, það er Guð.
Sigurður Pétur: Og hver var fyrsti maðurinn, það er líka erfið spurning.
Rósa Elísabet: Nei það er ekkert erfitt, fyrsti maðurinn var í gamla daga.

Svona er nú lífið miklu einfaldara þegar maður er fjögurra ára heldur en tíu ára.

P.s. Erum á kafi í sumarfríi, fréttir af okkur koma síðar

Eðli

Ég á nokkrar dúkkur og ýmislegt þeim tilheyrandi. Mér finnst alveg gaman að leika mér með þetta, sérstaklega með vinkonum mínum, en ég hef aldrei tekið neina dúkku í sérstakt uppáhald og gefið henni nafn eða sofið með hana. En hins vegar er lítil græn gúmmíeðla í miklu uppáhaldi hjá mér núna. Hann heitir Eðli og ég sef með hann í lófanum. Svona er ég eðlileg.

Annars er ég öll krambúleruð núna, á föstudaginn datt ég á gangstéttinni og hruflaðist um allt, þó verst á öðru hnénu. Svo er ég búin að detta nokkrum sinnum í viðbót og skrapa smá skinn. En verst var þó þegar ég festist í pípuhliðinu í Víðihlíð á mánudaginn. Ég var að labba og svo allt í einu datt ég og annað hnéð var alveg pikkfast. Mamma og pabbi héldu næstum að þau yrðu að skilja mig eftir, eða alla vega fótinn. En sem betur fer tókst pabba að toga hann lausan, svo fékk ég risastóra marbletti og bólgnaði öll í kringum hnéð.